Cukrzyca ciążowa jest stanem hiperglikemicznym, jaki pojawia się u zdrowej kobiety po zajściu w ciążę, który stanowi zagrożenie dla płodu i samej matki, ponieważ w prawie połowie przypadków cukrzyca ciążowa prowadzi do wystąpienia cukrzycy typu 2 nawet 15 lat po porodzie. Ponadto u matki w momencie porodu może dojść do zakażenia dróg moczowych, zatrucia ciążowego, zapalenia nerek .
Generalnie cukrzyca nie stanowi przeciwwskazania do zajścia w ciążę i urodzenia dziecka, jednak choroba ta musi być rozpoznana przed poczęciem i właściwe prowadzona, tj. unormowana. W przeciwnym wypadku (nierozpoznanej, nieujawnionej cukrzycy) choroba może doprowadzić do wad rozwojowych wielu układów w organizmie dziecka (nerek, serca, przewodu pokarmowego, układu nerwowego, kończyn), a u kobiety - do powikłań położniczych.
Leczenie cukrzycy ciążowej polega w pierwszej kolejności na odpowiednim odżywianiu. W tym celu lekarz ustala maksymalną liczbę kalorii, jaką kobieta może spożyć w ciągu doby. Kaloryczność posiłków dopasowuje się do wagi ciała matki.
Jeśli w ciągu tygodnia taka terapia nie doprowadzi do obniżenia poziomu cukru we krwi do normalnego poziomu (100 mg/dl), konieczne jest podawanie insuliny: ludzkiej, o przedłużonym działaniu, szybko działającej. Nie stosuje się natomiast doustnych leków hipoglikemizujących.
Badanie poziomu glukozy we krwi powinno być wykonywane cztery razy dziennie. Kobieta musi więc zaopatrzyć w glukometr, paski do glukometru.